کـسی که نـور در آئـیـنـۀ تـجـلا داشت            فـروغ بندگی و عشق در مصلا داشت

کریمه‌ای که به بنت الحسن شده مشهور            ز جود و لطف و کرامت بسی سجایا داشت

عزیزه‌ای که به سجاد قـرة العـین است            شریفه‌ای که شمیمی ز آل طاها داشت

فـهـیـمه‌ای که به عـلم و عـمل بود دانا            علیمه‌ای که تبحّر به علم و تقوا داشت

جلـیله‌ای که جلالت گرفت جلـوه از او            عفیفه‌ای که به عفت نشان ز زهرا داشت

فـقـیهه‌ای که به صدیـقه‌اش لـقـب دادند            میان آن همه مـردم، مقـام اعـلا داشت

نجـیبه‌ای که نجـابت اصول دینـش بود            هماره نور عفاف و حیا به سیما داشت

به دختری که چنین است مجـتبی نـازد            کریمه‌ای که نشان از رسول بطحا داشت

چه مادری‌ست که گنجینۀ علوم رسول            میان گـلشن او رشد کرد و مأوا داشت

کــنــار زیـنـت عـبــاد، عـابـده بـود او            نیایش سحـرش از فـلـک تمـاشا داشت

چه بانویی که ز محراب بندگی همه شب            سفر به عرش برین با دعا و نجوا داشت

چه بـانـویی که به همراه زینب کـبری            سفر به کرب وبلا با حسین زهرا داشت

چه بانویی که به هـمراه مـادران شهید            شکوه و صبر و صلابت به حد اعلا داشت

نشان ز تربت او نیست، کاش می‌گفتند            کـنـار تـربـت بـابـا مـزار پـیـدا داشـت

وجود و جان «وفایی» به روز رستاخیز            چه داشت غصه اگر این قصیده امضا داشت